Wrodzone wysokie ustawienie łopatki
Choroba Sprengla — łopatka niezstąpiła z pozycji szyjnej. Daje asymetrię, ograniczenie ruchu ramienia. Operacja w wieku 3–8 lat.
Objawy
O dolegliwości
Wrodzone wysokie ustawienie łopatki (choroba Sprengla) to wada rozwojowa — łopatka pozostaje na poziomie szyjnym, niezstąpiwszy do pozycji piersiowej w okresie embrionalnym. Daje asymetrię barków, ograniczenie unoszenia ramienia, czasem ból. Klasyfikacja Cavendisha (4 stopnie).
W Atlanta Clinic ocena: badanie kliniczne (asymetria, pomiar wysokości łopatki), RTG, MR (ocena anomalii kostnych — np. bone bridge między łopatką a kręgosłupem). Konsultacja ortopedyczna decyduje o postępowaniu.
Leczenie: w łagodnych — fizjoterapia. W ciężkich — operacja (Woodward, Mears) — najlepiej między 3. a 8. r.ż., kiedy mięśnie są elastyczne. Po operacji konsekwentna fizjoterapia 6–12 mies.
Zalecane zabiegi
Leczenie choroby Sprengla
Leczenie choroby Sprengla to kompleksowe postępowanie ortopedyczne dotyczące wrodzonej wady ustawienia łopatki. W zależności od stopnia zaawansowania stosuje się fizjoterapię, gorsetowanie lub interwencję chirurgiczną korygującą położenie łopatki.
Najczęstsze pytania
Sprengla — zaburzenie zstępowania w okresie embrionalnym. Inne wady — odmienne mechanizmy.
Optymalnie 3–8 r.ż. — mięśnie są elastyczne, dziecko współpracuje.
W ciężkich wadach z funkcjonalnymi ograniczeniami — tak.
